Jamnik potrzebuje więcej ruchu i konsekwentnego wychowania, niż sugeruje to jego niewielka postura

Pochodzenie rasy:
Jamniki należą do grupy niewielkich psów myśliwskich, popularnych niezmiennie od lat. Ich pochodzenie nie zostało do końca wyjaśnione. Archeolodzy badający w Egipcie grobowiec faraona sprzed 4000 lat natknęli się na malowidło przedstawiające psa bardzo podobnego do jamnika. Jest jednak mało prawdopodobne, aby korzenie tej rasy sięgały tak daleko.
Bardziej prawdopodobna wydaje się teoria, że przodkami tych zwierząt były psy gończe zwane "Dachsbracke", występujące od stuleci na ziemiach germańskich. Nazwą bracke określano różne odmiany psów myśliwskich, używanych do tropienia i pogoni. Słowo Dachs (w języku niemieckim -"borsuk") nawiązywało zarówno do rodzaju zwierzyny, na którą pierwotnie polowały te czworonogi, jak i do nich fizycznego podobieństwa do borsuka-zwierzęcia o silnym ciele i krótkich, lekko krzywych kończynach. Wszystkie krótkonożne rasy (w tym jamniki) wyhodowano prawdopodobnie dzięki kojarzeniu osobników obciążonych dziedziczną wadą rozwojową chrząstek, objawiającą się karłowatością kończyn przy normalnym rozwoju tułowia. Jamnik krótkowłosy może być albo efektem mutacji psów gończych, albo krzyżówką krótkonogiej odmiany Bruno du Jura z pinczerem.
Przełomowy dla rasy był rok 1879, kiedy na zjeździe kynologów niemieckich ustalono jej pierwszy wzorzec. W 1880 r. utworzono w Niemczech pierwszą księgę rodowodową. Pierwszą organizacją zajmującą się wyłącznie hodowlą jamników był utworzony w 1881 r. angielski Klub Jamnika (The Dachshund Club). W 1888r. założono Niemiecki Klub Jamnika (Deutsche Teckelklub).

Charakter i usposobienie:
Jamnik krótkowłosy to wielki indywidualista, obdarzony nieprzeciętną odwagą. Mimo niewielkiego wzrostu nie jest kanapowcem - energiczny i wytrzymały, lubi długie spacery. Ruch jest dla niego bardzo ważny, bo zapobiega otyłości. Instynkt myśliwski może jednak kazać mu pobiec za kotem lub ptakami, dlatego w mieście lepiej prowadzić go na smyczy. Jest psem ciekawskim i wesołym. Bardzo przywiązany do właściciela, bywa zazdrosny o jego względy. Źle znosi samotność. Lubi być w centrum zainteresowania i aktywnie uczestniczyć w życiu rodziny. To dobry przyjaciel dla dzieci. Na ogół bardzo serdeczny wobec ludzi, czasem może być nieufny, ale nie powinien zachowywać się agresywnie.

Umiejętności:
W swojej ojczyźnie jamnik krótkowłosy był prawie zawsze psem użytkowym. Ma opinię doskonałego norowca, z zapałem polującego na lisy i borsuki. Specyficzna budowa ciała pozwala mu wejść za zwierzyną do wąskiej jamy i przytrzymać ją do czasu nadejścia myśliwego. Może pracować także jako pies gończy, aportujący i płochacz (do polowania na ptaki i dzikie króliki). Doskonały węch sprawia, że sprawdzi się jako posokowiec - pies do tropienia rannej zwierzyny, której odnalezienie obwieszcza głośnym szczekaniem. Miłośnicy tej rasy, chcąc zachować jej naturalne zdolności, organizują konkursy i próby pracy. W Stanach Zjednoczonych dużą popularnością cieszą się natomiast wyścigi jamników. Obecnie te niewielkie czworonogi są jednak przede wszystkim psami do towarzystwa.

Szkolenie:
Jamnik jest inteligentny, ale dość uparty; podczas polowania oczekiwano od niego dużej samodzielności, dlatego wyegzekwowanie poleceń nie jest łatwe. Warto nauczyć go podstawowych komend, choć raczej nie odniesiemy sukcesu na kursie posłuszeństwa. Od szczeniaka wymaga konsekwentnego wychowania.

Zdrowie:
Jest dość odporny i długowieczny. W średnim wieku zdarzają się niekiedy problemy z kręgosłupem, dlatego należy dbać o to, by pies zachował szczupłą sylwetkę; powinno się też ograniczyć mu chodzenie po schodach. Trzeba dbać również o jego zęby i systematycznie usuwać kamień.

Żywienie:
Jamnik ma skłonności do tycia, dlatego nie wolno go przekarmiać. Pożywienie powinno być wysokiej jakości dostosowane do wieku psa i trybu życia. Na rynku dostępna jest karma przeznaczona dla tej rasy, ale można również przygotowywać posiłki samodzielnie, pamiętając o dodaniu preparatów wapniowo-witaminowych.

Dla jakiego pana?:
Jest odpowiednim przyjacielem dla ludzi aktywnych, lubiących spacery i gotowych poświęcić mu czas. Jego właściciel nie musi mieć dużego doświadczenia z psami, ale powinien być stanowczy. Jamnik ma bowiem silną osobowość i źle wychowany potrafi podporządkować sobie domowników.

Tekst i zdjęcia Jolanta Tarułka.
Za pomoc dziękujemy hodowli z Hetmanskiej Stanicy Elżbiety Nowakowskiej.